لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف یکی از مشکلات نوزادان به ویژه نوزادان پره ترم مشکل در تغذیه دهانی است. بنابراین ارزیابی تغذیه نوزادان، یک بخش مهم در فرایند تشخیص در توان بخشی بلع می باشد هم چنین تصمیم گیری در درمان، وابسته به استفاده از ابزارهای ارزیابی جامع و دقیق است. لذا هدف از مطالعه حاضر، مروری بر ابزارهای ارزیابی تغذیه دهانی نوزادان می باشد. مواد و روش ها در این مطالعه مروری اطلاعات مورد نیاز جهت دسترسی به ابزارهای موجود در این زمینه با هریک از کلید واژه های (Infant or Preterm infant or Premature infant) and (Evaluation or Assessment Tool) and (Dysphagia or Oral motor feeding or Swallowing or Feeding behavior) در پایگاه های اطلاعاتی Google scholar، Pubmed، Scopus، Science direct، Medline در بازه زمانی 2000 تا ژوئن 2018 مورد جست وجو قرار گرفت و اطلاعاتی از قبیل نام سازنده و کشور، هدف آزمون، جمعیت و سن هدف، شیوه تغذیه، آزمون گیرنده، ویژگی های روان سنجی، معیار نمره دهی و تعداد آیتم های آزمون گرداوری شده است. یافته ها در این مطالعه 14 ابزار گرداوری شد که در این میان 2 ابزار جهت ارزیابی با شیشه و پستان مادر، 10 ابزار به منظور ارزیابی با پستان مادر و تنها 1 ابزار برای ارزیابی با شیشه و 1 ابزار جهت ارزیابی مهارت های قبل از تغذیه مورد استفاده قرار گرفت. استنتاج: گفتار درمان گران معمولا از ابزارهایی استفاده می کنند که به توان به وسیله آن نوزادان را در هنگام تغذیه با پستان مادر یا شیشه در مدت زمان کوتاه تر و به نسبت دقیق مورد ارزیابی قرار دهند. این مطالعه حاکی از آن است که دو ابزار ارزیابی مهارت های تغذیه دهانی اولیه EFS)-Early Feeding Skills Assessment) و مقیاس ارزیابی دهانی-حرکتی نوزادان (-NOMAS Neonatal Oral-Motor Assessment Scale) علاوه بر دارا بودن این ویژگی ها، دارای خصوصیات روان سنجی مناسب برای استفاده برای این گروه از نوزادان می باشند.

هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسی تاثیر موسیقی و تحریکات دهانی پیش تغذیه ای بر زمان دست یابی به تغذیه دهانی مستقل در دو گروه از نوزادان نارسی که در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شهید بهشتی اصفهان بستری شده بودند، انجام گردید.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 20 نوزاد نارس (دختر و پسر) با سن جنینی 32-28 هفته، شرکت داشتند که به صورت تصادفی به دو گروه مداخله 1 و 2 فرستاده شدند. گروه مداخله 1، تحریکات دهانی پیش تغذیه ای را به تنهایی و گروه 2 علاوه بر آن، موسیقی را نیز دریافت کردند.یافته ها: استفاده از مداخله چند گانه موسیقی به همراه تحریکات دهانی باعث تسریع در رسیدن به تغذیه دهانی مستقل می گردد و 1.7 روز زودتر به تغذیه دهانی مستقل دست یافتند، همچنین تقریبا 1 روز زودتر از گروه مداخله تحریکات دهانی، به تنهایی مرخص شدند. اگرچه این کاهش ارزشمند است، اما در این مطالعه تاثیر معناداری در نتایج حاصل شده مشاهده نشد.نتیجه گیری: اگرچه تحریکات دهانی پیش تغذیه ای بر کاهش مدت زمان دست یابی به تغذیه دهانی موثر است، ولی موسیقی این تاثیر را افزایش نمی دهد.

هدف: این مقاله با هدف بررسی تاثیر برنامه تحریکات دهانی بکمن بر زمان دست یابی به تغذیه دهانی مستقل در نوزادان نارس متولد شده با سن جنینی (32-26) هفته انجام شد.روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی بوده و آزمودنی های این پژوهش شامل 20 نوزاد نارس (32-26 هفته) از بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان ولیعصر تهران بودند که مطابق معیارهای لحاظ شده انتخاب و به صورت تخصیص تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. نوزادان گروه آزمایش برنامه 15 دقیقه تحریک دهانی شامل 12 دقیقه اطراف و داخل دهان و 3 دقیقه مکیدن غیر تغذیه ای (مکیدن انگشت پژوهشگر) داشت را دریافت می کردند که به مدت 10 روز متوالی انجام می شد، ولی نوزادان گروه کنترل این برنامه را دریافت نمی کردند. دو گروه از لحاظ زمان دستیابی به یک، چهار و هشت بار تغذیه دهانی در روز، فاصله زمانی بین دفعات مختلف تغذیه و مدت زمان بستری در بیمارستان مورد بررسی و مقایسه با استفاده از آزمون های آماری کولموگروف-اسمیرنوف، یو مان ویتنی، ویلکاکسون و تی مستقل قرار گرفتند.یافته ها: نوزادان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل، تغذیه دهانی مستقل را بطور معناداری زودتر کسب کردند (P<0.001). مدت زمان بستری در بیمارستان در گروه آزمایش به طور معنی داری، کوتاه تر از گروه کنترل بود (P<0.001).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه از این فرضیه حمایت می کند که تحریکات دهانی پیش تغذیه ای و مکیدن غیر تغذیه ای زمان دستیابی به تغذیه دهانی مستقل و زمان ترخیص از بیمارستان را در نوزادان نارس تسریع می بخشند.

زمینه و هدف: یکی از بزرگترین مشکلات نوزادان نارس مشکلات تغذیه دهانی و تاخیر در رسیدن به تغذیه دهانی مستقل است. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر تحریک عیر دهانی با ماساژ بر زمان شروع و رسیدن به تغذیه دهانی مستقل و وزن گیری در نوزادان نارس می­باشد. مواد و روش­ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی، 60 نوزاد نارس 32-28 هفته در بخش NICU بیمارستان ام البنین مشهدکه معیارهای ورورد به مطالعه را داشتند، انتخاب و با تخصیص تصادفی ساده در دوگروه ماساژ فیلد و کنترل قرار گرفتند. در گروه مداخله، نوزادان ماساژ فیلد را (دو بار در روز) بمدت 15 دقیقه طی7 روز دریافت و گروه کنترل، مراقبت معمول را دریافت کردند. تجزیه و تحلیل داده ها جهت مقایسه دو گروه از نظر شروع تغذیه دهانی و رسیدن به تغذیه مستقل دهانی و وزن گیری، با آزمون های تی مستقل، من ویتنی و آنالیز کواریانس انجام شد. سطح معنی داری 0/05 درنظر گرفته شد. یافته ها: میانگین و انحراف معیار سن جنینی نوزادان در گروه مداخله 1/1±0/29 و در گروه کنترل 0/1±1/29هفته بود. نتایج نشان داد که دو گروه مداخله وکنترل، در شروع تغذیه دهانی ( 01 / 0 = p ) و تفاضل وزن روز اول و هفتم ( 001 / 0 = p) اختلاف آماری معناداری داشتند، اما با اینکه پیشرفت تغذیه ای مستقل به هشت بار تغذیۀ دهانی در روز در گروه مداخله حدود دو روز سریعتر از گروه کنترل بود، اما این تفاوت معنی دار نبود(17 / 0 = p ). نتیجه گیری: ازانجا که تحریک غیر دهانی با ماساژ فیلد می تواند در تسریع زمان شروع تغذیه دهانی و بر میزان وزن گیری نوزادان نارس موثر باشد، توصیه می شود جهت ارتقا کیفیت مراقبت های پرستاری توسط پرستاران در بخش های مراقبت ویژه نوزادان به کار گرفته شود.

مقدمه و هدف: عوارض بعد از عمل جراحی آدنوتونسیلکتومی شامل درد، عدم تغذیه دهانی کافی، استفراغ، تب، دهیدراتاسیون و خونریزی از اهمیت زیادی برخوردارند. تهوع و استفراغ علاوه بر ایجااد حالتی ناخوشایند برای بیمار منجر به طولانی شدن تغذیه وریدی بیمار و ادامه بستری در بیمارستان خواهد شد. هدف از انجام این مطالعه تعیین اثر دگزامتازون بر کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل و کیفیت تغذیه دهانی (شامل زمان شروع تغذیه و زمان کفایت تغذیه دهانی) در این بیماران می باشد.روش کار: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی دو سوکور، پلاسبو کنترل 100 بیمار کاندید عمل جراحی آدنوتونسیلکتومی در سنین 15-5 سال (ASA class I.II) وارد مطالعه شده و بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه مورد 0.5mg/kg (n=50) دگزامتازون (حداکثر 8mg/kg) و گروه شاهد (n=50) معادل حجم آن سالین دریافت نمودند. روش انجام بیهوشی و عمل جراحی در تمامی بیماران یکسان بود. موارد استفراغ طی 2 ساعت بستری در ریکاوری (early vomiting) و از 2 تا 24 ساعت در بخش (late vomiting)، همچنین زمان های شروع تغذیه، کفایت تغذیه دهانی، قطع مایع درمانی وریدی و طول عمل جراحی در دو گروه با استفاده از آزمون های آماری t-test و مجذور کای مورد مقایسه قرار گرفت.نتایج: خصوصیات دموگرافیک، بیماران شامل سن، جنس، طول مدت عمل جراحی در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. شیوع تهوع و استفراغ طی 2 ساعت بستری در ریکاوری و طی 24-2 ساعت بستری در بخش در گروه دگزامتازون به مراتب کمتر از گروه پلاسبو بود. علاوه بر این زمان شروع تغذیه، کفایت تغذیه دهانی و قطع مایع درمانی در گروه دگزامتازون به طور معنی داری سریعتر از گروه پلاسبو بود.نتیجه نهایی: دگزامتازون به عنوان 0.5mg/kg تا حداکثر دوز 8mg، منجر به کاهش انسیدانس تهوع و استفراغ در مرحله بستری در ریکاوری و یا در بخش خواهد شد. همچنین کیفیت تغذیه دهانی را نیز بهبود خواهد بخشید بدون آنکه عوارض قابل توجهی بدنبال داشته باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: تحقیقات فراوانی در مورد تغذیه زود هنگام در بیماریها و جراحی های مختلف صورت پذیرفته است، ولی در مورد تغذیه زودرس بعد از آناستوموز روده ای به خصوص در بین کودکان تحقیقات زیادی انجام نشده و از طرفی با توجه به عدم انجام چنین مطالعه ای در کشور ما، هدف از این مطالعه با در نظر داشتن اهمیت تغذیه در کودکان اثرات شروع تغذیه زودرس بعد از آناستوموز روده ای در کودکان است.روش کار: این مطالعه کار آزمایی بالینی از سال 1387-1388 در بیمارستان کودکان تبریز انجام شده است.کودکان با آناستوموز روده ای بر اساس عوارض شروع تغذیه، عوارض گوارشی، عوارض جراحی آناستوموز، مدت زمان بستری و کارکرد شکمی مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و مقایسه اطلاعات از آزمون های تی تست و کای اسکوئر استفاده شد.نتایج: میانگین آغاز حرکات روده ای در گروهی که تغذیه دهانی از روز سوم شروع شده بود، 2.85±0.74 روز و میانگین آغاز حرکات روده ای در گروه دیگر، 3.05±0.69 روز بود (P=0.383) همچنین این دو گروه بر اساس طول مدت بستری با هم مقایسه گردیدند که این اختلاف معنی دار بود (P<0.001).نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده در این تحقیق و مشابهت نتایج با تحقیقات دیگر و با توجه به اولویت فاکتور تغذیه در کودکان و شیرخواران، توصیه می گردد نتایج در ابعاد گسترده تر بیمارستانی کاربردی به کار گرفته شود.